HAYATA DAİR...

    Yağmurlu bir gündü
    yüzüme tokat gibi vuran yaban vedan.
    Uzak , soğuk , acımasız bir paket içindeydi
    Hoşça kal değişin.
    Belki hiç düşünemedim ,
    düşüncem felç olduğu o günden beri.
    Ne yazdım ne yordum düşüncemi.
    Sanki nadastaydı düşüncemin tohumu.
    İçime doğru arıyorum yok ettiğin her şeyi.

    Ben bir resim yapmak istedim
    Sen , ben ve sevgimiz...
    Bir bebeğin gülümseyişi kadar masum
    bir ceylanın annesine olan sevgisi gibi sığınmacı.
    Koca bir okyanusun kalbi kadar derin ,
    kuru bir toprağa düşen bir damla kadar özlenen.

    Oysa yağmurlar sildi tüm boyanın rengini.
    sildiği günden beri de o resim , bir daha çizilmedi...